Giancarlo Vitali Museum

Museum Giancarlo Vitali

Het MUSEO GIANCARLO VITALI is de tweede nieuwe locatie van BAC (Bellano Arte Cultura), de route die door het historische centrum van het dorp loopt en verrijkt wordt met culturele evenementen.

Het project Museo Giancarlo Vitali is ontstaan uit het idee om ruimtes met een sterke historische connotatie en stedelijke centraliteit te herontwikkelen en weer bruikbaar te maken voor het dorp, met als doel hulde te brengen aan een kunstenaar die zijn geboorteplaats tot het centrale thema van zijn figuratieve poëzie heeft gemaakt en deze tot grote nationale en internationale bekendheid heeft gebracht. De aanleiding hiervoor is de schenking van een groot aantal werken door de familie Vitali aan de gemeente Bellano en de vereniging ArchiViVitali ETS, met als doel een permanente locatie te creëren voor de studie en het behoud ervan, door een conserveringsproject op te zetten en “wat er nog over is” van Palazzo Lorla, beter bekend als “Il Circolo dei Lavoratori” (de arbeidersclub), en de bijbehorende ruimtes te renoveren. Deze plek wordt beschouwd als de ziel van het dorp en draagt de sporen van een duizendjarige geschiedenis. Samen met het gemeentehuis en het huis van de bisschop behoort het tot de oudste gebouwen van het dorp. Het nieuwe project geeft architectonische elementen weer zichtbaarheid die verrassend genoeg terugkomen als tekenen van een traject dat verschillende woongebieden en oude commerciële ruimtes met elkaar verbindt, waardoor stijlen en historische getuigenissen weer aan de oppervlakte komen die verrassend genoeg een spoor van een traject, van herontdekking en van een nieuwe vertelling hertekenen.

Het parcours

De tentoonstelling is opgebouwd rond een gevarieerd parcours, in voortdurende dialoog met de bestaande architecturale elementen, die een nieuwe zichtbaarheid en functie hebben gekregen. Deze aanpak heeft tot doel de empathie en authenticiteit te behouden en te versterken die het Palazzo Lorla historisch gezien verbindt met de gemeenschap van Bellano.
De werken van Giancarlo Vitali zijn tentoongesteld volgens een analoog in plaats van een chronologisch criterium, in nauwe dialoog met de geometrie van de nieuwe ruimte.

Zaal 1

De eerste zaal, doorsneden door een reflecterende wand, leidt de bezoeker naar een asymmetrische dubbele ruimte. Het is de intieme wereld van Vitali: Germana (zijn levenspartner), zijn familie, zijn vrienden. Gezichten en aanwezigheden die in elkaar weerspiegeld worden, getuigen en vertolkers van een diepgaande levenservaring en een specifieke territoriale verbondenheid.

Zaal 2

De tweede zaal wordt gekenmerkt door een cirkelvormigheid van contrasten en onverwachte gezichtspunten.
Ook deze sectie is onderverdeeld in twee geometrische ruimtes en viert Bellano als levend theater, een constante bron van inspiratie voor de kunstenaar, in nauwe dialoog met een ruwe alledaagsheid: traditionele stillevens opgesteld ‘aan tafel’, dezelfde die eeuwenlang hebben gediend voor de ijdelheid van kleur en de weergave van de vergankelijkheid van de tijd.

De tuin

De derde zaal is in de open lucht. De uitgang naar de tuin nodigt de bezoeker uit om even stil te staan bij een grote muurschildering met de titel “Uccelli al Museo” (Vogels in het museum), een titel die is ontleend aan een kleine reeks fantasierijke en ironische werken die Giancarlo Vitali aan vogels heeft gewijd. Deze fresco, geschilderd door Velasco Vitali als eerbetoon aan zijn vader, nodigt uit om de blik te richten op het landschap, van de strakke soberheid van het huis Lorla tot het park dat zich uitstrekt tot aan de Orrido. Er moet ook aan worden herinnerd dat de laatste eigenaar van dit huis, dat nu gedeeltelijk als museum is ingericht, Agostino Lorla (1815-1888) was, een eenzame man die zich toelegde op de tuin van het Palazzo di Bellano. Hij was een liefhebber van honden en vogels: hij had een pratende papegaai en wilde dat de ramen op de bovenste verdieping altijd open stonden, zodat de zwaluwen vrij konden binnenkomen om te nestelen.

Zaal 4-5

De vierde ruimte is een smalle gang met gedekte tafels of wat er overblijft ‘na het feest’ en leidt naar de grote blauwe zaal.

De vijfde en laatste zaal van het parcours wordt gekenmerkt door een rechte lijn die gecentreerd is op het schilderij “La festa è finita” (het feest is voorbij) en die twee werelden frontaal doorsnijdt en tegenover elkaar plaatst: dieren en natuur, hoofdrolspelers en slachtoffers van onze vraatzucht.